«براکِیج در توصیف خود برای فیلم «باغ یک کودک»، از اشعار رونالد جانسون و چارلز اولسون نقل‌قول می‌کند (و شعر «پرتو ۲۹» جانسون را منبع الهام خود می‌داند). اما این فیلم به شکلی مبهم ویلیام بلیک را نیز به یاد می‌آورد؛ شاید بیشتر برای هنرش تا اشعارش: در تصاویر براکیج هم حسی از تاریکی و هم نوعی جذبه عرفانی وجود دارد. این فیلم که اولین بخش از چهارگانه غیررسمی «جزیره ونکوور» است، مکان‌هایی را در اطراف منطقه بریتیش کلمبیا، جایی که همسر دومش مریلین در آن بزرگ شده، به تصویر می‌کشد. او از زمین، دریا و آسمان فیلم‌برداری کرده و مدام بین آن‌ها کات می‌زند. نماها اغلب خارج از فوکوس هستند تا بر رنگ و نور تأکید کنند؛ آن‌ها با دوربین روی دست، وارونه و گذرا ثبت شده‌اند. تمام این‌ها برای کسانی که آثار براکیج را می‌شناسند جای تعجب ندارد: هر چیزی و همه چیز تا زمانی که جواب بدهد، معتبر است.» - Cine-File.info

در یک سردخانه، پزشکان قانونی روی جسدهای ارجاع‌شده کالبدشکافی انجام می‌دهند. «استن برکج با دوربین خود وارد یکی از مکان‌های ممنوعه و هولناک فرهنگ ما یعنی اتاق کالبدشکافی می‌شود. جایی که در آن، به طور معکوس، به زندگی ارج ارجاع داده می‌شود؛ چرا که وجود دارد تا تایید کند هیچ‌یک از ما نباید بمیرد بدون اینکه دقیقا بدانیم چرا. همه ما، در قامت پزشک قانونی، باید این موضوع را برای خودمان و با چشمان خودمان ببینیم. این اتاقی مملو از صمیمیت‌های هولناک و خاص است، آخرین سنگر فردیت. در اینجا کابوس مبهم ما از مرگ، نام و چهره دیگران را به خود می‌گیرد. این فرآیند آخر نیازمند یک شاهد است؛ و اینکه چه ایده‌ای ممکن است در نهایت خود را وارد جهان محسوس کرده باشد را هنوز به سختی می‌توانیم حدس بزنیم، زیرا به نظر می‌رسد دوربین یک شاهد عینی بی‌نقص است که با شفقت کامل به جایی خیره می‌شود که ما به سختی تاب نگاه کردن به آن را داریم.» هولیس فرامپتون

فیلمی تجربی که چرخه فصل‌ها و همچنین گذر یک روز کامل را در حالی دنبال می‌کند که مردی به همراه سگش به آرامی از یک کوه صعود می‌کنند.

در یک روز زمستانی، زنی در کنار پنجره حرکات کششی انجام می‌دهد و سپس در وان آب می‌نشیند. او خوشحال است. همسرش در کنار اوست؛ نماهای نزدیکی از چهره زن، شکم باردار او و دست‌های مرد که او را نوازش می‌کنند دیده می‌شود. او زایمان می‌کند: ما بیرون آمدن سر نوزاد و سپس خود زایمان را می‌بینیم؛ تماشا می‌کنیم که چگونه دست‌هایی بند ناف را گره زده و می‌برند. مادر با کمک دست‌های حاضر، جفت را خارج می‌کند. نوزاد که یک دختر است، شیر می‌خورد. فیلم هر از گاهی به صحنه وان حمام بازمی‌گردد. در پایان، پدر هیجان‌زده است و مادر و دختر در حال استراحت هستند.

مرد جوانی با زن جوانی زیر یک پل در کنار راه‌آهن ملاقات می‌کند. آن‌ها از باران پناه می‌گیرند و یکدیگر را می‌بوسند. مرد عبوس می‌شود و آنجا را ترک می‌کند. فیلم با او شروع می‌شود و با زن به پایان می‌رسد. این یک حکایت ساده است که به روش‌های سنتی روایت می‌شود؛ از همان دست آثاری که فیلم‌ساز بعدها برای همیشه رهایشان کرد؛ یعنی اثری که از بازیگران، باند صوتی همراه با موسیقی و جلوه‌های صوتی دوبله‌شده، فیلم‌برداری که همه چیز را به صورت حرفه‌ای کادربندی می‌کند و یک روایت تدوین‌شده منسجم بهره می‌برد.